O sznurku lnianym i woskowaniu sera

Postanowiłam znaleźć nowe zastosowanie dla lnianego sznurka, z którego jakiś czas temu robiłam bransoletki z drewnianymi koralikami. I tak powstały różne kwiatopodobne formy. Większe mogą służyć za podkładki pod kubek. Oczywiście, tylko jeśli ktoś gustuje w takich rustykalnych klimatach. Osobiście, bardzo lubię ten materiał; tę surowość i szorstkość sznurka. To że miejscami jest cieńszy, miejscami grubszy sprawia, że całość nabiera ciekawego niejednolitego charakteru. Lubię w nim właśnie, to że jest taki toporny J

Toporny wydawał mi się też dzisiejszy poranek jak po dwutygodniowym urlopie miałam wrócić do pracy. Ale udało się i nawet okazało się, że nie było tak źle ;-)

W kuchni właśnie odbywa się woskowanie sera. Tego sera…

Staram się tam nie wchodzić, żeby swoim nieoczekiwanym pojawieniem się nie sprowokować sytuacji, która miała miejsce dwa miesiące temu, bo chociaż o sposobach usuwania wosku z powierzchni wszelkich wiem już chyba wszystko, to jednak nie chciałabym tamtego feralnego popołudnia powtórzyć. Mam nadzieję, ze wszystko pójdzie sprawnie i serek niebawem dołączy do tego wesołego grona J

Pozostając jeszcze w pourlopowym klimacie słucham tego ….

Właśnie dlatego lubię Trójkę J

Utwór nie nadaje się do biegania ani do szybkiej jazdy samochodem, ale w innych okolicznościach dobrze się go słucha. Uspokaja. A ciekawostką  jest fakt, że do zdjęcia na okładce płyty Stevena Wilsona pozowała Polka. 

Pozdrawiam ciepło.

M.

Wdowa po doboszu i halki ciotki Józefiny

Filmowo

Nawet nie przyszło mi do głowy, że uda mi się w święta obejrzeć po raz kolejny film, który, mam nadzieję, zobaczę jeszcze nie raz… „Amelia” – nie potrafię dokładnie sprecyzować, co takiego magnetycznego jest w tym filmie, że lubię do niego wracać. Czy to specyficzne ciepłe światło, czy sposób narracji, który przeprowadza widza, przez gęstwinę niekiedy mało realnych wydarzeń i mocno niecodziennych przygód głównej bohaterki, czy stworzona specjalnie do tej produkcji wspaniała muzyka, która idealnie wkomponowuje się w paryski klimat filmu. Reżyser Jean-Pierre Jeunet wykreował świat może i podkoloryzowany, może irracjonalny i nieprawdopodobny, niemniej ta nierzeczywistość jest tak dobra i optymistyczna, że nie mogłam odmówić sobie tej przyjemności i nie zapuścić się w nią jeszcze raz.

Atmosferycznie

Święta Wielkanocne minęły dość  szybko i - jeśli chodzi o aurę - chłodno. Wielki Czwartek wieczorem wyglądał u nas tak…..

Dla równowagi… dzisiaj było już trochę inaczej…..

Kulinarnie

Przygotowania do świąt objęły także naszą serową rzeczywistość. Adam wykorzystał fakt, że mój Tato uruchomił domową wędzarnię i przy okazji kilka naszych serków nabrało aromatu i smaku Rolady Ustrzyckiej. Według mnie efekt końcowy - znakomity!

Przed wędzeniem…

Po wędzeniu….

Szydełkowo

W związku z rozchwianiem pogodowym i zaskakującą amplitudą temperatur powstała kremowa trójkątna chusta, którą zrobiłam dzięki wsparciu gazetki Szydełkowe trendy (1/2013). Samo wykończenie chusty jest mojego pomysłu. To w połowie wynik fantazji, a  w drugiej połowie -niezrozumienia wskazówek zawartych w gazecie J

Artystycznie

I już zupełnie na koniec… w przyszłym tygodniu w galerii Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Rzeszowskiego otwiera się wystawa studentów i absolwentów Pracowni Rysunku Wydziału Sztuki UR, w której i ja mam przyjemność uczestniczyć. Wystawa nosi tytuł Lustro i zainspirowana jest prozą Brunona Schulza. Więcej informacji o wystawie znajduje się TUTAJ . W przyszłym miesiącu wystawa powędruje do Sanoka, do galerii przy Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Grzegorza z Sanoka.

A dla tych, którzy nie dotrą do galerii…

Na tym kończę ten bardzo niejednolity wpis słusznie sugerujący niemożność (nieumiejętność?) zogniskowania swoich zainteresowań przez autorkę.

Ciepło pozdrawiam.

M.

Papier niewyczerpany czyli o wystawie słów kilka

Jest! W końcu się udało sfinalizować ten projekt, który kiełkował gdzieś od połowy zeszłego roku. Jutro będzie można już obejrzeć moje rysunki na wystawie w Rzeszowie. Mojej pierwszej indywidualnej wystawie :-) 

Więcej informacji znajduje się w katalogu, który można obejrzeć TUTAJ

A dla tych, którzy nie będą mogli obejrzeć prac w oryginale, poniżej zamieszczam zdjęcia. Rysunki są duże, bo w formacie 100/50 cm. Zdjęcia - niewielkie więc trochę umykają szczegóły, ale ogólny zamysł można odszyfrować. 

Tych wszystkich, którym mydliłam oczy zaproszeniem na wernisaż, chciałabym serdecznie przeprosić, bo wernisażu zwyczajnie nie będzie. Galeria jest niewielka i jej gospodarze nie przewidują takich imprez. Co mnie akurat, na chwilę obecną, odpowiada, bo wciąż stresują mnie publiczne wystąpienia. 

I tak oto kilka miesięcy pracy zamknęło się w jednym wpisie... ale nie mogłam przecież prezentować rysunków wcześniej, bo to jakby pojechać w trasę koncertową zanim nagra się piosenkę. 

Na koniec jeszcze chciałabym podziękować mojemu Mężowi za to, że ani razu nie zaprotestował, jak zamieniłam połowę naszego mikromieszkania na pracownię. 

 Teraz idę się cieszyć :-)

M.

Mela, wosk i żurek

Koncert Meli Koteluk - cudowny. Wielki talent połączony ze skromnością artystki, profesjonalizmem i, dającym się wyczuć, szacunkiem dla publiczności oraz członków zespołu zaowocował wydarzeniem w klimacie, który ja akurat lubię czyli, w skrócie, bez obijających się o ciebie sąsiadów i płynących ze sceny zawołań w stylu „Jak się bawicie??” Twórcy pokroju Meli przywracają mi wiarę w polską muzykę i w artystów, którzy nie bywają na bankietach, nie brylują w towarzystwie, nie zasiadają w jury zwariowanych show i nie karmią nas swoim życiem prywatnym, tylko po prostu śpiewają i robią to na najwyższym poziomie.

A teraz kolejny odcinek z cyklu W naszej domowej serowarni...

Woskowanie sera (żeby nie wysychał i mógł spokojnie dojrzewać)

Epizod pierwszy…

Cały obrzęd odbywa się w kuchni. Wieczór. Śliczny czerwony wosk topi się w garnku. W powietrzu przyjemny delikatny zapach parafiny. Wtem, zwabiona dziwnym dźwiękiem i podążającym zaraz za nim brzydkim słowem, z pogranicza wulgaryzmu, wchodzę do kuchni i widzę…. wosk. Wszędzie!

Jest na kuchence, blacie, podłodze, ścianach, płytkach, dywanie, drzwiach od łazienki oraz na twarzy, odzieży i we włosach mojego współmałżonka. Jedyną powierzchnią, która nie jest pokryta woskiem jest ser. Stoję i nie bardzo wiem, co powiedzieć. Słyszę jeszcze tylko optymistyczny komentarz, że mogło być gorzej, ale na tamtą chwilę trudno mi w to uwierzyć. Trzy godziny później również. Rano w pracy ziewam niewyobrażalnie. Kolega kwituje „Nie pytam, co robiłaś w nocy”. „I tak nie uwierzysz” mówię.

Epizod drugi…

Jednak się udało…

A tak naprawdę trudno złościć się na kogoś, kto nawet żurek gotuje w dwóch garnkach, żeby jedna jego wersja mogła być skonsumowana przez wegetariankę J

Nadal zapracowana

M.

Koszyk i Mela

Dzisiaj wpadam tylko, żeby podzielić się drobiazgami. Obiecuję, że po otwarciu wystawy napiszę coś więcej, będę bardziej wylewna. 

I tak, drobiazg numer jeden.... koszyk - podobny powstał niedawno. Tamten miał błękitną wyściółkę, ten ma mysioszarą. Nie mogę się jakoś odgonić od tych kropek ostatnio :-)

Koszyk powędruje niebawem jako prezent do nowego domu. Mam nadzieję, że się spodoba, no i - rzecz jasna - przyda :-)

Drobiazg numer dwa....ktoś tu chyba gdzieś pojedzie....

Nie mogę się doczekać! 

Acha! Gdyby ktoś wymyślił maszynę do zatrzymywania czasu, to chętnie ją nabędę. Bardzo by mi się teraz przydała. Nadmieniam, że ma nie działać w poczekalni, w pracy i w kolejce do  kasy w supermarkecie ;-)

Ciepło pozdrawiam
M.

W między czasie

Dzisiaj taki szybki wpis z cyklu „ w telegraficznym skrócie”, żeby dać znać, że żyję, że nie zapomniałam J 

Moja przeciągająca się nieobecność tutaj wiąże się z pewnym bardzo ważnym faktem, mianowicie….. w marcu otwieram wystawę. Swoją pierwszą indywidualną wystawę rysunku!

W związku z tym, panuje teraz u mnie pełna mobilizacja. Do końca lutego muszę przygotować wszystkie materiały do katalogu czyli właściwie wszystko, co zależy tylko ode mnie musi już być gotowe.  

Pracuję więc bez wytchnienia…. robię tylko przerwy, żeby zrobić herbatę… kubek jest duży więc dwie na wieczór wystarczą J

Pozytywnie się motywuję np. muzyką…..

Nie wiem czemu, tak mi się podoba ten zasłyszany w Trójce kawałek. Czy to może to intrygujące połączenie głosu dorosłego mężczyzny z wyglądem chłopca? A może po prostu George Ezra kogoś mi przypomina? ;-)

Jeden z moich profesorów od rysunku zawsze mawiał, że rysowanie przede wszystkim ma sprawiać radość. Ja także nie jestem zwolennikiem sztuki cierpiętniczej. Cieszę się, że rysuję, że wróciłam do tego po długim czasie twórczego bezwładu. Rysując coś, od początku do końca, masz wpływ na kształt swojego dzieła. Bez przepisu, bez wzoru. Liczy się tylko to, co masz w głowie. Czy to nie ekscytująca perspektywa?

Zupełnie na koniec…..nadal pozostając w temacie sztuki......nasza pierwsza sztuka sera z dziurami….

Pyszny. Adam marudzi, że za mało lipazy. No cóż, wolno mu mieć swoje zdanie :-)

Zapracowana

M.

Amigurumi

To pochodząca z Japonii sztuka polegająca na wykonywaniu na drutach bądź szydełkiem miniaturowych zabawek - zwierzątek albo postaci. Właściwie, znając słabość Japończyków do miniaturyzacji, nie dziwi fakt, że coś takiego wpadło im do głowy. Szczerze mówiąc, można się w tym zakochać widząc z jaką precyzją i dbałością o szczegóły wykonane są te maleństwa. 

Wynikiem mojego zauroczenia amigurumi jest sówka i uwierzcie mi, "sowy nie są tym, czym się wydają", jeśli człowiek, potrafi siedzieć do drugiej w nocy, żeby skończyć coś, co nie jest większe od kciuka. Właściwie można było odłożyć pracę do jutra, ale jak sowa miała już oczy, to ja z kolei nie miałam serca, żeby ją zostawić :-) Normalne to?

Jesli coś jest malutkie wcale nie znaczy, że wykonanie tego jest mniej czasochłonne. W tym przypadku okazuje się, że jest wprost odwrotnie. 

Moja sowa ma pętelkę, żeby można ją było zawiesić, chociaż tradycyjne amigurumi z reguły jej nie mają, ponieważ są to typowe zabawki. 

Sówka ma jakieś 3,5 cm szerokości i mniej więcej tyle samo wysokości

Moja sowa powstawała w towarzystwie tej KLIK, choć nie jest to dokładne odwzorowanie instrukcji zawartej w linku, raczej inspiracja.

Nieco dzisiaj osowiała

M.