O prezentach

Lubię prezenty. Lubię je otrzymywać. Lubię je dawać. Ale najbardziej na świecie lubię je przygotowywać, robić, tworzyć własnoręcznie. Zawsze, kiedy je robię myślę o osobach, które będą nimi obdarowane. Jak zareagują? Czy się uśmiechną? Czy ucieszy ich ta rzecz, którą właśnie trzymają w dłoni? 

I co cieszy mnie niezmiernie, tak właśnie zazwyczaj jest. Tym bardziej, że wiem, mam tę wyjątkową świadomość, że razem z tym konkretnym przedmiotem ofiarowuję również swój czas, energię i te wszystkie dobre myśli, które towarzyszyły mi przy jego tworzeniu.

Koszyki ze zdjęć poniżej, to prezenty dla naszych Mam. Dostały je z okazji swojego majowego święta. Chyba się spodobały J

Pozdrawiam ciepło w tę niemożliwie deszczową niedzielę...
M.

Żywokost to ja

Kilka dni temu, gdzieś w odmętach Internetu trafiłam na artykuł zatytułowany Horoskop ziołowy. Według niego osoby urodzone wtedy, co ja to... żywokosty. Następne informacje dość składnie ułożyły się w jasny komunikat, że jestem zamkniętym w sobie, oschłym i surowym sobkiem, bez oznak wyobraźni i spontaniczności, który zarabianie pieniędzy bardziej ceni niż pielęgnowanie rodzinnych relacji i najprawdopodobniej zachoruje na reumatoidalne zapalenie stawów. No chyba, że wcześniej dopadną go problemy z kręgosłupem.

No i jak tu żyć? J

Na pociechę zostaje mi na chwilę obecną tylko ten "ubrany" wieszak zrobiony według wzoru z Mollie Potrafi nr 1/2015

Do następnego,
M.

Źródło

Gdyby trzy lata temu nie zadała sobie trudu i nie obdzwoniła niemal wszystkich instytucji, w których kiedyś pracowałam, żeby zdobyć mój prywatny numer telefonu i gdyby nie zadzwoniła w to niewyobrażalnie zwyczajne i nieciekawe popołudnie, które spędzałam w pracy, kto wie, czy dzisiaj miałabym jeszcze odwagę stanąć przy sztaludze przed białą kartką papieru i wybrać się w podróż, w którą niegdyś często wyruszałam na zajęciach rysunku, które prowadziła.

Zadzwoniła z propozycją udziału w wystawie. Na tamtą chwilę było to dla mnie wydarzenie z gatunku nieprawdopodobnych. Po 6 latach od ukończenia studiów… 

Zgodziłam się…

Dzisiaj wiem, że gdyby nie było tamtego telefonu i tamta rozmowa nie odbyłaby się wiele innych późniejszych wydarzeń najprawdopodobniej nie miałoby miejsca. Inne pewnie zaistniałyby, ale nie byłyby moim udziałem...

Tej wiosny wybrałam się w kolejną już podróż. Tym razem do Źródła. Źródła jako początku, podstawy, genesis... Ale też źródła - miejsca, gdzie chłodną orzeźwiającą wodą można obmyć twarz i pokrzepić się przed dalszą wędrówką...

Przedzieraj się, szukaj, nie ustępuj...

Więcej o wystawie w Sanoku TUTAJ

Serdeczności

M.

  

Białe

Lubię biel. Białe przedmioty. Białe ubrania. Białą zimę. Białe dodatki. Dlatego, jak w pobliskiej pasmanterii zobaczyłam duże Hoooked Zpagetti w białym kolorze nie zastanawiałam się ani minuty. I tak powstał koszyk wyściełany gwiazdami :-)

Zima tego roku potraktowała nas po macoszemu. Mimo to udało mi się złapać kilka śnieżnych kadrów końcem stycznia w drodze do Krynicy.

Jeszcze w marcu tu zajrzę :-)

Najlepszego
M.

Reminiscencje

Mimo że bliżej nam już do tych bardziej wiosennych świąt, ja nadal pozostaję w zimowym klimacie i, jak widać, nie strząsnęłam jeszcze z siebie resztek śniegu. Pracuję nad tym, żeby na bieżąco publikować posty z rzeczami, które właśnie powstały. Wszystko wskazuje na to, że na razie bezskutecznie J

Niech wytłumaczeniem dla mojego zaniedbania w tym względzie będzie fakt, że gwiazdki ze zdjęć poniżej powstały w przedświątecznej zawierusze, kiedy czas bywa kapryśny, a doba się kurczy tak, że człowiek ma wrażenie, że trwa jedynie parę godzin.

Gwiazdka - zawieszka z mojego ulubionego Hoooked Zpagetti powstała z inspiracji namierzonej na IG na profilu pewnej bardzo twórczej hiszpanki, która nazywa się Mónica Redi, a której dzieła można podziwiać TUTAJ

I tak zupełnie na koniec, nawiązując do tego nowego lutowego święta, które przywędrowało do nas zza oceanu... tak naprawdę, jeśli kogoś kocha, to nieważne, jak się to przekaże. Ważne, żeby to wyrazić i niekoniecznie trzeba z tym czekać do 14 lutego...

To przeurocze wyznanie było zaadresowane do mamy od pewnej ślicznej pierwszoklasistki, która dopiero zaczyna swoją przygodę z ortografią. Najważniejsze zostało wyrażone! J

Pozdrawiam ciepło.

M.

Grudniową nocą

Wybraliśmy się tam w pewien piątkowy grudniowy wieczór tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, żeby oderwać się od bieganiny, zakupów, prezentów, porządków i tych wszystkich rzeczy, przez które człowiek, jak już dotrwa do świąt, zamiast spotkać się z najbliższymi, ma ochotę jedynie położyć się i przespać dwa dni.

Po 17.00 odbieram telefon i słyszę - Kochanie, trochę się spóźnię. Dwie godziny później, kiedy Adam wraca w końcu z pracy, zastaje mnie siedzącą na fotelu przy spakowanej walizce i z poziomem irytacji mocno przekraczającym stan alarmowy. Oszczędnie gospodarując słowem wsiadam jednak do samochodu i rozpoczynamy naszą podróż.

Lista przebojów w radiu i kojący głos Marka Niedzwieckiego są jak balsam dla duszy. Gdzieś pomiędzy Duklą, a Jaśliskami zaczynam się w końcu odzywać. Pędzimy przez bieszczadzkie odludzia. Nabieram pewności, że w Bieszczadach wieczory i noce są czarniejsze niż gdzie indziej. Pora roku i pora dnia jest taka, że na stukilometrowym odcinku mijamy może kilkanaście samochodów. W końcu docieramy na miejsce…

Karczma Paweł Nie Całkiem Święty w Smereku

W środku w restauracji wita nas uśmiechnięta pani, która zaprasza nas żeby wybrać sobie miejsce i zanim jeszcze dobrze się rozsiądziemy przynosi dwa kieliszeczki z nalewką z mirabelek. Jak się później okazuje napojem, którym częstowani są goście karczmy, a którego nie można tam kupić, bo zwyczajnie nie jest na sprzedaż J

Zanim dostaniemy zamówione z karty jedzenie siedzimy, podziwiamy i dyskutujemy. Zachwycamy się wnętrzem, dokładnością z jaką zostało urządzone, dbałością o każdy jeden element i szczegół.

Później zachwycamy się jeszcze przepysznym jedzeniem, obsługą, atmosferą, gościnnością, klimatem, muzyką, ciepłem z kominka czyli generalnie wszystkim, co atakuje nasze zmysły i poddajemy się zupełnie magii tego miejsca...

Wnętrze karczmy Paweł Nie Całkiem Święty

Taki widok rozciąga się sprzed karczmy

Jakby było jeszcze mało ekscytująco i malowniczo, w nocy i rano pada śnieg

Żeby stłumić trochę wyrzuty sumienia po przepysznym, ale i solidnym śniadaniu wybieramy się na spacer

Trwamy w tym zadowoleniu i błogostanie jeszcze przez najbliższe 24 godziny i kiedy w niedzielę żegnamy się z gospodarzami i wybieramy się w drogę powrotną, jesteśmy już właściwie pewni, że niedługo znów tutaj wrócimy.

Wracając wpadamy w sam środek śnieżnej zawieruchy

Po drodze odwiedzamy Polańczyk

A tutaj śniegu zero i tyle samo turystów

Lubię ten specyficzny klimat kurortów poza sezonem

Obietnica rychłego powrotu do Smereka miała się spełnić szybciej niż oczekiwaliśmy. Kiedy wieczorem dotarliśmy do domu, zauważyłam pewne zaniepokojenie na twarzy mojego męża w momencie, kiedy wypakowywaliśmy walizki z bagażnika.
- Co się stało? - zapytałam
- Zapomniałem laptopa!!
(Dialog został oczywiście okrojony ze słów, które zwykło się uważać za niecenzuralne.)

W kolejną, bardziej zaplanowaną podróż do Smereka wybraliśmy się już z przyjaciółmi, po Nowym Roku. I znowu daliśmy się oczarować.
A karczma w zimowo świątecznym klimacie wyglądała tak....

Sanki dla gości karczmy

Włócząc się po okolicy (na biegówkach, a jakże) zaglądamy do schroniska "Jaworzec" na grzańca

To się nazywa okno z widokiem

I  koniec. I kropka. I znowu było obyczajowo...

Do następnego
M.